DE TIJDGEEST

Die eenzaamheid, de kilheid en het gebrek aan betekenisvolle, menselijke communicatie doen me huiveren. Blind en doof voor alles en iedereen…


Het eind van een jaar vraagt altijd om iets van reflectie, met daaraan gekoppeld meteen ook maar een vooruitblik. Wat hebben we gedaan, en wat gaan we doen? Dat is niet los van elkaar te beschouwen, vind ik. Wat wil je en wat kun je, en hoe ga je dat vormgeven, uitvoeren, realiseren?

Onderwerpen genoeg. Maar ik wil het even niet over de politiek hebben, en ook niet over, bijvoorbeeld, de wereld van de sport. Niet nu, niet alweer. De toenemende internationale dreiging dan? Met de ongelofelijke invloed van Poetin op alles en iedereen, of het gevaar van de absolute onberekenbaarheid van Trump. Ook dat is allemaal politiek, maar wat Poetin betreft wel heel slim en aan de kant van Trump juist zo dom. Waar moet je het meest bang voor zijn? Geslepenheid met een scherp verstand, of botte oppervlakkigheid? Zelf ben ik helemaal niet bang, en ik wil het niet worden ook. Toch komt er – geloof me – veel op ons af. Er zijn nu eenmaal zaken die niet eeuwig goed blijven gaan.

Zal ik mede daarom mijn laatste blog van 2017 dan maar wijden aan Oswald Spengler, met zijn standaardwerk “De Ondergang van het Avondland”? Als je dat leest, heb je geen kranten, nieuwssites en Teletekst meer nodig. Dan weet je wat er morgen wordt geschreven. En ook overmorgen. Zo kun je ideeën aandragen voor een zinvolle tijdsbesteding, in plaats van 24/7 luchtig bezig te zijn met wat anderen vinden, anderen denken, anderen zeggen en anderen doen. Maar ja, dat is misschien wel weer belerend, en ook niet zo leuk als de champagne inmiddels al koud is gezet.

En toen kreeg ik een berichtje van iemand die zich heeft geabonneerd op mijn blogsite. Er zat ook een plaatje bij, en daarmee was ik er wel uit. Dát is het, dit is mijn insteek voor de 48ste blog dit jaar. De enorme leegheid van het bestaan. Althans, voor de meeste mensen. Zij realiseren zich dat zelf niet. Nog sterker, zij zullen het te vuur en te zwaard bestrijden en ontkennen.

Niet toevallig heb ik daar gisteren op de site van No Nonsense Consultancy nog een berichtje over geplaatst, in het kader van toekomstbestendige beroepen. Zo valt het een en het ander aardig in elkaar. De tijdgeest.

‘We’ hebben allemaal veel vrienden, waarmee diezelfde we lief en leed online delen. Dat roept zeer welbewust reacties op, en daar kun je dan weer wat mee. Denk je. Het doet in ieder geval goed, het verdooft. Het leven draait om toevoegen, delen en volgen. Het heeft absoluut bezit van ‘ons’ genomen. We kunnen niet meer zonder. Dáár ligt de grootste kwetsbaarheid van onze samenleving.

De laatste dagen loop ik ’s avonds bij het uitlaten van de hond nogal eens langs een aantal restaurants. Dan zie je vaak mensen die niet gericht zijn op elkaar, maar op hun smartphone. Stelletjes, vriendengroepjes. Er wordt weinig tot niets gezegd, aan die tafels. Er straalt geen romantiek door de ramen, ook al is de verlichting nog zo sfeervol. Met flikkerend kaarslicht op de tafels, de glazen gevuld met wijn. De aandacht gaat uit naar heel andere dingen, die soms – inderdaad – worden gedeeld. Op een schermpje, niet met de ogen en het gezicht. Die eenzaamheid, de kilheid en het gebrek aan betekenisvolle, menselijke communicatie doen me huiveren. Blind en doof voor alles en iedereen, behalve voor je display met je oortjes in en je koptelefoontje op. Niet alleen in die restaurants, ook in het openbaar vervoer. Op straat, overal. Dat kan onmogelijk mijn voorland zijn. Dat is iets wat ik wil ontvluchten. Weg, naar andere plekken, een andere omgeving. Niet dit, alsjeblieft!

Van bijna twee jaar geleden dateert dit stukje, dat ook, zo op het eind van alweer een jaar, mijn gevoelens goed weergeeft: Een gesprek, hoe moet dat ook alweer?

Dan komt zo’n berichtje binnen. Inclusief “Een paar met het hoofd vol wolken” van Salvador Dalí. Dat is precies wat ik voel, wat ik zie, wat ik ervaar. Lege tafels. Twee mensen die eindeloos ver van elkaar af staan. Ze vormen ieder voor zich een eigen plaatje, maar hebben geen gezicht. Ze zijn op zichzelf. Alleen. Ze gaan niet samen, worden gescheiden, terwijl ze eigenlijk heel goed bij elkaar zouden kunnen passen. De vormen kloppen. Maar in het hoofd zit lucht, en de horizon is zo goed als leeg.

Toegestuurd door een jonge, positief ingestelde en volgens mij oprechte vrouw. Die prachtig kan schrijven. Zij kan wél uiting geven aan haar gevoelens, ze is op ontdekkingsreis. Daar probeert ze verschillende vormen van artisticiteit met elkaar te verbinden. Het gaat over literatuur en poëzie, over filosofie en muziek. Yes! Dat geeft een paar dagen voordat we met z’n allen een nieuw jaar inluiden, hoe dan ook hoop. Want wat is een mens zonder die emotie?

Ik wens het u voor het nieuwe jaar allemaal.

Kunst, je gevoelens exact weergeven

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s