TOE MAAR/DOE MAAR

Drie jaar geleden heb ik hier een stukje geschreven over ‘ons’ regeringscentrum in Den Haag, onder de kop Cri de coeur. Hoe mooi de ‘hardware’ daar is, en hoe verrot de ‘software’. Ho ho ho, we zitten wél in de kersttijd, Ton, dus denk aan je woorden. Ja, ik weet het, maar dit is ook een tijd voor reflectie, toch? Even stilstaan, even nadenken. Het lijkt niet meer van deze tijd.

Wat wél van deze tijd is, is alleen maar een vervolg op drie jaar geleden. Vertrouwen in de democratie, het volk mag beslissen. Maar niet heus. Alles is anders, ook dat is één van de terugkerende thema’s van deze blog. Dat geldt niet alleen voor Nederland, hoor. In de hele wereld wantrouwen volkeren  ten diepste hun regering. Dat zijn wél de mensen die ze in meerderheid ooit hebben gekozen, vaak met volle overtuiging. En dan blijkt, inderdaad, alles anders te zijn. Dan kun je net zo goed niet gaan stemmen. Hoe cynisch: het heeft toch geen zin. Dan kun je net zo goed in Rusland wonen, of in China. Daar hebben ze ook allemaal snel internet, wifi en een smartphone. Is het leven daar dan zo veel slechter dan in het vrije en open West-Europa? Ook daar heb je al je vrienden onder de knop, hechte familieverbanden en goed te eten. Zoek de verschillen.

Dit is een tijd waarin bestuur en gezag bijna per definitie door de mand vallen. Corruptie, vriendjespolitiek, onder de pet houden, voorliegen en ontkennen zijn de absolute trefwoorden.

  • De omkoopaffaire bij Pon’s automobielhandel, waar de kleine man die een voordeeltje weet te verkrijgen bij de inruil op zijn nieuwe Golfje wordt opgepakt, en de minister met zijn full options Audi volledig vrijuit gaat.
  • Bij zo ongeveer iedere woningcorporatie blijken ze steeds maar weer een veel te grote broek te hebben aangetrokken, en dat geldt vooral voor de baasjes, de bestuurders. De een na de ander vertoont Zonnekoninggedrag. Die zo kenmerkende ijdelheid (kijk naar de foto’s van die mensen) en hun hoogmoed. Geen wonder dat de val vanzelf volgt.
  • D66 maakt het, in navolging van regeringspartner VVD bijna iedere dag ook heel erg bont, en zo passend in dit verhaal over de tijd waar we met z’n allen mee te maken hebben. Er valt niet aan te ontkomen, je moet er doorheen.
  • Van gekozen burgemeester tot voltooid leven, van het raadgevend referendum tot hun republikeinse attitude – het koningshuis hoeft geen inkomstenbelasting te betalen; de aanschaf van een koninklijk vliegtuig, maar dan wel zonder Koninklijke procedure en dus tegen alle objectief/zakelijke adviezen in – en de afspraken rond integriteit van Tweede Kamerleden. Alexander Pechtold krijgt een appartement, maar beweert doodleuk dat dat een privézaak is.
  • Ja maar, is dat überhaupt niet zo als je steekpenningen aanneemt? Of als je er een zwarte kas op nahoudt? Of als je een weekje gaat logeren in dat chalet van je leverancier in de Alpen? Of als je over the top gaat dineren met een paar flessen Château Pétrus? Op kosten van wie dan ook, behalve jezelf?
  • Doping en omkoping in de sport; voetbalwedstrijden die evident zijn verkocht, en netjes ‘geleverd’ worden. Is dat allemaal niet heel erg privé? Maar zo’n Pechtold komt er mee weg. Net als zoveel anderen, in bestuur en gezag.
  • Vooruit, nog eentje dan. Want het is toch iedere dag raak. De Franse premier Edouard Philippe vliegt voor drieënhalve ton privé van Tokio naar Parijs, op kosten van de belastingbetaler. Terwijl het regeringstoestel er leeg achteraan vliegt. En deze Edouard vindt het allemaal nog normaal ook. Niks aan de hand.
Hoe ver is het afbraakproces inmiddels gevorderd?

Dat zijn de dingen die ik bedoel. Minachting voor alles en iedereen, voor toezicht, controle en electoraat. Toe maar/doe maar. Het is de tijd. Decadentie en zelfverrijking, ten koste van de ander. Ook die ander kennen we. Bijvoorbeeld gisteravond nog in Nieuwsuur, voor mij het Televisieprogramma van het Jaar. Door een samenloop van dramatische omstandigheden alles kwijtgeraakt, maar wel altijd eerlijk zijn belastingformulier ingevuld. Valt tussen wal en schip, zoals tienduizenden anderen in Nederland. Geen huis, geen baan. Maar ze staan er alleen voor. Geen geld. Geen geld? En die 1.4 miljard dan?

Het is van alle tijden, dus zeker eerder vertoond. Maar het wordt erger en het is steeds vaker en op meer plekken. Schaamtelozer ook. Rolmodellen bestaan niet meer. Enig niveau is uitgerangeerd, verdwenen.

De spreekwoordelijke val die volgt op de hoogmoed, die is maatschappelijk en wereldwijd. De burgers worden er in meegesleept, terwijl ze toch, iedere keer maar weer, hun hoop op een nieuwe lichting politici en managers, het eerder aangehaalde ‘bestuur en gezag’ hebben gevestigd. Hoe frustrerend is dat? Dus spreek me niet van de boze burger. Of van woedende mensen. Dat is allemaal heel verklaarbaar, zelfs niet meer te vermijden. Daarom is het tijd voor Een Grote Verandering. Druk maar op die (reset-)knop. Daar wordt de hele wereld beter van. Eerst even en waarschijnlijk voor velen ook behoorlijk afzien (Brace! Brace!), daarna samen opbouwen. Helemaal opnieuw beginnen. Als de betonrot in de vloeren en de muren zit, en de daken al zo lang lek zijn, dan moet je echt van de grond af opnieuw gaan beginnen. Anders blijft het onleefbaar.

OK, het is geen leuk stukje geworden. Maar dit is dan ook geen foodblog, wel ‘food for thought’. Ik wens u een prettig 2018.

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.