ECHT, INVOELBAAR, PUUR

44378387 - back to basics paper speech bubbles with paper people

Als er zoveel groot nieuws is waar iedereen zich druk en boos over maakt, dan schrijf ik nu graag een stukje met ‘klein’ nieuws. Over een piepjonge kandidaat. Die zich zo verschrikkelijk graag wil ontplooien. Bescheiden opleiding, bescheiden gezin. Allemaal niets mis mee. Alleen voelt deze knaap dat hij een andere wereld moet betreden, als hij verder wil komen in het leven. Want hij neemt geen genoegen met wat hij ziet. En wat hij meemaakt, niet alleen op de werkvloer. Een paar keer verkoper van de maand geworden, maar wat levert dat hem op? In ieder geval geen promotie. Want daarvoor heeft hij niet de juiste studie gevolgd. Zeggen ze. Dus blijft hij op die enorme, onpersoonlijke winkelvloer staan. Denken ze. Zich uitsloven voor een onzichtbare werkgever, een nog meer onzichtbare baas en een afdelingschef die minder van klanten begrijpt dan hij.

Hij snapt het (nog) niet, dat soort processen. Die worden dan ook niet als zodanig benoemd, laat staan uitgelegd, maar hij voelt het wel. Zoals hij zoveel voelt. Weg. Uit het dorp, uit dat baantje, op eigen benen.

Onder een kop koffie, en nog één, en nog één, vertelt hij dat hij diep in zijn hart helemaal niet zo zeker is. Hij weet het allemaal wel, wat hij moet doen en wat hij moet laten, maar hij durft niet zo goed voor zichzelf op te komen. Tot op heden, en jaren aan een stuk, heette het namelijk: “Wie ben jij nou helemaal?”, of: “Wat denk jij je nu eigenlijk te kunnen permitteren?”. Soms in zijn familiale omgeving, maar ook op school, en later in zijn werk. Klein houden betekent maar al te vaak klein blijven. Maar dat wil hij niet. Wat moet hij dan allemaal doen? Deze baan, die hij via No Nonsense Consultancy is tegengekomen, die zou hem een stuk verder kunnen brengen. Maar hij denkt op voorhand toch geen kans te kunnen maken.

Geen rijbewijs, geen eigen vervoer. Maar een afspraak? “Helemaal” in Valkenswaard? Zo gemaakt, met bus, een stuk lopen, trein, weer een bus en dan weer een stukje lopen. Op het laatst gewoon de Luikerweg af. Geen probleem, natuurlijk niet. Wow, een uitnodiging! Een kans! Natuurlijk kom ik eraan, zegt u maar wanneer.

En dat terwijl die cv helemaal niet zo goed was opgesteld. Zo ontbrak bijvoorbeeld het dorp, waar ik trouwens nog nooit van had gehoord en dat zijn woonplaats is. Postcode? Ook niet vermeld. Een paar opleidingen waren niet afgerond. Maar ook: deur-aan-deur verkoop gedaan bij een dubieuze energieleverancier, afwashulp, in de keuken gewerkt van een bar en restaurant. En uiteindelijk, na de nodige jaren ploeteren om links en rechts een paar centen te verdienen en toch nog enig onderwijs te volgen, jawel, MBO-3 bereikt. Plus nog een mooie, vind ik, aanloopstudie gevolgd, met een diploma.

RUIKEN EN VOELEN

Ooit vertelde een collega tegen mij dat je van sommige cv’s gewoon weet dat het goed zit. Ruiken en voelen. Die is goed en die niet. Helemaal niet zo ingewikkeld. Dat heet ervaring, zei hij. En inderdaad, dit was zo’n cv. Wat ik niet meteen heb verteld is dat hij de enige serieuze kandidaat was die op enkele advertenties was binnengekomen. Monsterboard, Jobbird, Nationale Vacaturebank en werk.nl. Hou op, schei uit. Gelul en erger. Ook al zijn de opleidingen, MBO en HBO, keurig afgerond. En de ervaringen, het kan soms niet beter… Maar dit was echt. Invoelbaar. Puur.

Maar ja, iemand moest hem toch (willen) begrijpen. Het zien. En kunnen meevoelen.

Vorige week heb ik hem weer eens opgezocht. “In het wild”, zoals ik dat pleeg te noemen. Dus op zijn nieuwe werkplek. Hij was van een jongen in dik een jaar een jongeman geworden. Ja, hij had heel veel geleerd, zeg maar iedere dag. Zijn collega’s brachten hem verder, die contacten. Hij keek zijn ogen uit. Die samenwerking, dat overleg, ook over andere dingen, maakte hem beter. Hij zat in de groei die hij daarvoor zo miste. Thuis ging het ook ineens anders, beter. Hij had zijn vaste aanstelling. En nu was hij serieus op zoek naar een appartement in Eindhoven. Dat scheelt weer bijna drie uur met bus, een stuk lopen, trein, weer een bus en dan weer een stukje lopen… Stralende ogen onder een modern kapsel. Prima uitstraling, maar gelukkig nog altijd bescheiden.

Hé, zo kan zogenaamd klein nieuws toch je leven veranderen. Niet de hele wereld is slecht, zonder begrip, bot en keihard. Ja, het kan anders. Maar je moet het wél zelf doen.

Kunnen nou niet wat meer mensen gewoon gewoon doen?

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s