‘MOTHAFUCKAH…!’ II

Mensen die wat van hun leven maken. Ook al zit er van alles tegen. Maar ze klagen niet. Nee, ze gaan dóór. De al bejaarde vrouw die een heel hotel runt, in haar eentje. Plus de verzorging van haar doodzieke echtgenoot. Teresa, die mij zoveel heeft verteld over haar privéleven. Over haar ex en haar zoon. Over haar dromen en teleurstellingen. Geen verhalen om vrolijk van te worden, maar ook deze vrouw lééft… Ze werkt, ze schrijft, ze doet en ze lacht. En voor een lullig baantje als ‘flagger’ rijdt ze honderden kilometers van huis, en slaapt ze wekenlang in een hotel. In the middle of nowhere.

Ik heb eerder geschreven over deze Amerikaanse themareis. Nee, geen vakantie. “Vakantie” ziet er anders uit, kent een andere beleving. Dit was meer zoals John Steinbeck, in ‘Travels with Charley’: “I saw in their eyes something I was to see over and over in every part of the nation — a burning desire to go, to move, to get under way, anyplace, away from any Here. They spoke quietly of how they wanted to go someday, to move about, free and unanchored, not toward something but away from something”.

De interpretatie van zowel het een als het ander laat ik aan u. Maar Steinbeck is en blijft mijn held. Dus ben ik gegaan. Dan is de bestemming niet het belangrijkste. Daar gaat het helemaal niet om. De reis is al een doel op zich. Oftewel, vraag me niet waar ik naar toe ga, vraag me waar ik vandaan kom.

Amerika. Land van enorme verschillen, ook tussen zwart en wit. Dwars door Silicon Valley, van Google tot uren slenteren binnen Stanford. Met een bezoek in New York aan het Lincoln Centre: de première van het New York Philharmonic dat live speelt bij de film Manhattan. De metro in diezelfde stad, maar ook die in Washington en Los Angeles. Zwart en wit. Geen enkele zwarte gezien bij Google, noch bij LinkedIn, en ook niet op Stanford of in het theater. Ja, we hebben een kop koffie gedronken in de universiteitsboekwinkel, en natuurlijk, daar zie je ze wel. Achter de balie, en met tegenzin de tafels schoonmakend met een vette lap. Bijna 40 miljoen mensen, zo’n 15% van de bevolking. Heel erg zichtbaar op bepaalde plaatsen, maar ook heel erg onzichtbaar op andere bepaalde plaatsen. Zie hierboven. Ik ben geen wetenschapper, maar slechts een observator. Ik doe niet meer dan kijken en luisteren. En af en toe schrijf ik wat op.

Dan sta je in Washington op exact dezelfde plek als ooit Martin Luther King. Ja, hij had een droom. En die sprak hij uit voor vele tienduizenden mensen, op die plaats.

i-have-a-dream
Op de trappen van het Lincoln Memorial

And when this happens, and when we allow freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God’s children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual:

 Free at last! Free at last!

Thank God Almighty, we are free at last!

Dan denk ik: wat hebben jullie in meerderheid ermee gedaan? Hoeveel vrijheid heb je nodig? Je kunt niet alles een ander in de schoenen schuiven, misschien wel niets. Je bent zélf verantwoordelijk. Onderscheid je dan niet vooral door onaangepast gedrag, bijvoorbeeld in die metro’s, door harde herrie te laten horen waar dat niet de bedoeling is en door – daar is-ie – , van de ene hoek van het kruispunt naar de andere hoek te schreeuwen: “Mothafuckah…!”.

Zwarten in de States. Ze vallen vaak op, en niet door hun huidskleur. Ze trekken de aandacht. Zovelen voelen zich voortdurend achtergesteld, ongelijk behandeld, gediscrimineerd en buitengesloten. Dat is dit jaar weer gebleken in bijvoorbeeld de aanloop naar de jaarlijkse Oscaruitreikingen, en ja, dichterbij komt het sinterklaasfeest er ook weer aan. Met gele pieten. Hoe zullen Chinezen dat vinden? Die vinden daar helemaal niets van, want die zijn aan het werk. Overal. Aziaten vormen ook een grote groep binnen de Amerikaanse samenleving, net als Latino’s. En verdomd, die zijn bezig zich te verrijken, en niet alleen met dollars. Die roepen niks, die doen. Volop mee. Gewoon.

Zoals Barack Obama in dit filmpje al zegt: “Een zwarte president is niet genoeg…”.

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s